We zaten in de knutselhoek.
Mijn zus kleide een pannenkoek
en nog een en nog een, wel honderd.
 
De juf vroeg verwonderd: ‘Hé meid,
waarom maak je alsmaar hetzelfde?’
 
Mijn zus, halverwege haar honderdenelfde,
zei: ‘O, nou gewoon, dat doe ik altijd.
Maar oké, ik heb nog wel een ander idee.’
 
Toen kleide ze een oliebol
en nog een en nog een en nog een. 
De hele knutseltafel vol, de hele kleibak leeg.


Mijn zus vroeg om meer deeg 

maar nee, de klei was op.

Intussen had ik gauw een broertje gekleid;
hem gaf ik die bollen en koeken van haar, 
hij propte ze happig naar binnen.

We kneedden hem stevig door elkaar
en konden opnieuw beginnen.

© Judy Elfferich