ter herinnering aan Cora Verspoor (1956-2024)

Waar is oma Zee gebleven?
In haar ogen glommen grapjes
en ze had wel honderd lapjes
om voor ons iets van te maken. 
 
Heeft de wind haar opgetild?
Heeft een wolk haar weggedragen?
Heel stil lag ze in een mand
tussen lichtjes tussen schelpen. 
 
Golven golven af en aan,
willen nooit een antwoord geven.
Waar is oma Zee gebleven?
Heeft het strand een overkant?
 
Soms wanneer we bijna slapen 
voelen we haar warme armen, 
zien we oma’s twinkelogen,
horen we haar stem weer even. 
 
Oma Zee haar honderd lapjes
die heeft opa Zee gekregen
om zijn tranen mee te drogen.

© Judy Elfferich

.

Dit gedicht staat in DICHTER. 39, ‘Tot de maan & achter het behang’.