De bomen komen in het blad
of iets hun op de lippen ligt.
Alom ontvouwen knoppen zich,
zo groen, een soort verdriet is dat.

Zij steeds herboren, wij straks oud –
vandaar? Nee, ook geen boom beklijft,
hun weer-als-nieuw-verschijntruc schrijft
kronieken neer in ringen hout.

Toch zwiept zo’n burcht zijn bladerdos
of hij wil zeggen, mei na mei:
‘Dood is het vorig jaar, voorbij.
Leef op, barst los, barst los, barst los.’

Philip Larkin (1922-1985) | © vertaling: Judy Elfferich

.
het oorspronkelijke gedicht: The trees
over Philip Larkin