’t Was krellig en de gloeple groof
krioebde, zwoebde in het zwierp.
Zwalkhaftig zweeg de kaketoof,
de dreuve krump ontknierp.

‘Ontloop de Bazelwoek, mijn kind!
Hoe hapt zijn kaak, hoe snapt zijn klauw!
Zorg dat de Jupjup jou niet vindt,
of Wroeg de Watjekou!’

Hij nam zijn vorpel zwaard ter hand
en zocht zijn tegendrocht alom –
is bij de Tokkelboom gestrand
en stond daar stil en stom.

In ’t woud stond hij, vol korzeldocht;
toen kwam de Bazelwoek in draf
vuur puffend door de doffelbocht,
babroebelend op hem af!

En hupsa, zwoesj! En één twee, hop!
De vorpelkling ging snipsnapsneer.
Hij gaf hem klop, kwam met de kop
glimgloriepeerdend weer.

‘De Bazelwoek dood, jouw trofee?
Kom in mijn armen, stuk geluk!
Joechei! Joechee! Uit de puree!’
gnifgnuifde hij verrukt.

’t Was krellig en de gloeple groof
krioebde, zwoebde in het zwierp.
Zwalkhaftig zweeg de kaketoof,
de dreuve krump ontknierp.

Lewis Carroll (1832-1898) | © vertaling: Judy Elfferich
.

Nominatie Nederland Vertaalt 2025-26.
Alle genomineerde vertalingen: klik.
.

De oorspronkelijke tekst:
.

JABBERWOCKY

’Twas brillig, and the slithy toves
did gyre and gimble in the wabe;
all mimsy were the borogoves,
and the mome raths outgrabe.

‘Beware the Jabberwock, my son!
The jaws that bite, the claws that catch!
Beware the Jubjub bird, and shun
the frumious Bandersnatch!’

He took his vorpal sword in hand;
long time the manxome foe he sought –
so rested he by the Tumtum tree
and stood awhile in thought.

And, as in uffish thought he stood,
the Jabberwock, with eyes of flame,
came whiffling through the tulgey wood,
and burbled as it came!

One, two! One, two! And through and through
the vorpal blade went snicker-snack!
He left it dead, and with its head
he went galumphing back.

‘And hast thou slain the Jabberwock?
Come to my arms, my beamish boy!
O frabjous day! Callooh! Callay!’
he chortled in his joy.

’Twas brillig, and the slithy toves
did gyre and gimble in the wabe;
all mimsy were the borogoves,
and the mome raths outgrabe.